De Turkse Rivièra met Antalya als “hoofdstad”

Het hoogtepunt van de dag was de boottocht langs de kust van Antalya. De havenbaai lag vol met toeristenboten, de groepen werden vrij snel afgehandeld, maar de reis was geweldig. Langs de kust zag je ruïnes van de oude stadsmuren en kreeg je een idee hoe goed de baai van Antalya beschermd was en hoe moeilijk het was om in te nemen. Als ik er nu over nadenk, herinnert de havenbaai me, vanuit mijn herinneringen en de foto’s, aan de baai van Kings Landing in Games of Thrones.

Op zee leek het alsof de kust zou versmelten met de zee en de bergen, alles was zo blauw en werd verlicht door de zon. Als ik aan de tocht op zee denk, moet ik grijnzen. Ik ben gewoon blij op het water, ik weet niet eens waarom en waarom. Het is gewoon een gevoel van tevredenheid, vrijheid en geluk.

Weet je dat?

Na de reis kregen we tijd om naar de bazaar te gaan. Een aanrader: lekker afdingen in een Turkse bazaar. Het maakt er gewoon deel van uit en het is helemaal niet ondeugend. Wat helemaal niet werkt, is onderhandelen tot je erbij neervalt en dan niets kopen, dat helpt aan beide kanten gewoon niet. De bazaar is geïntegreerd in de oude binnenstad van Antalya en is daarom op weg naar de haven. Ik hou van de mediterrane oude steden in Zuid-Europa en de steden aan de Middellandse Zee, evenals de Oost-Europese steden die ik al heb verkend. In Antalya kon je je voorstellen hoe er toen gehandeld werd in de kuststad. Helaas was onze tijd beperkt, want ik had graag meer van Antalya ontdekt.

Op de Manavgat Nehri door het achterland van de Turkse Rivièra
Op een andere dag maakten we een riviertocht op de Manavgat Nehri van de stad Manavgat naar de kust en naar Side, waar de bus ons weer ophaalde na een uitgebreide shoppingtour.
Onderweg zagen we veel viskwekerijen voor forel, hier en daar stonden oude zeilschepen langs de kust en ik vroeg me af of men nog met hen de zeeën kon bevaren zoals vroeger, à la Columbus. Ook hebben we een korte stop gemaakt omdat zoetwaterschildpadden op een tak in de zon lagen. Ook kwamen we veel vissers tegen die blijkbaar enkele dagen op de rivier hebben doorgebracht, want er waren letterlijk opgezet kampen met lichte overkapping.

Ik hield van het uitzicht, hier en daar zagen we moskeeën, de bergen in het achterland en veel weidse, open, groene ruimte. Gewoon geweldig, vooral het warme weer in september.
Toen begon de landtong, een smal stuk strand, misschien een paar kilometer lang. Het scheidt het zoute water van de Middellandse Zee van de zoetwaterrivier. De Manavgat mondt rechtstreeks uit in de Middellandse Zee. We stopten om te gaan zwemmen en daarna te eten. Ik wilde heel graag in de rivier zwemmen, maar bij 16 ° C was het te koud voor mij. Na de lunch namen we het schip van de monding naar Side. Het werd donker en we konden de ruïnes van de tempel van Apollo al zien verlicht vanaf de zee. Het was een geweldig gezicht. Helaas, toen we van de boot stapten, dacht ik alleen aan winkelen, maar we konden echt niet veel zien in het donker. Jammer dat we maar zeven dagen in Turkije waren, ik had Side graag eens nader bekeken.

Voordat iedereen gaat vragen in welk hotel we verbleven, hier natuurlijk ook nog even een aanbeveling.

We verbleven in hotel Side Star Park, en dat was een ontzettende verademing. Vriendelijke mensen, goede kamers, en het eten… Daar konder we niet genoeg van krijgen.

Beoordelingen